1972′de doğdu Ortaokul ve lise eğitimini Antalya Koleji’nde tamamladı. Ardından Selçuk Üniversitesi’nde Mimarlık eğitimi aldı. Lisans eğitimini tamamladıktan sonra Mimar Şiran Üniversitesi’nde iç Mimarlık bölümünde master yaptı. Aydınlatma üzerine branşlaşan başarılı mimarın, “Aydınlatmanın Estetiğinin, Mekan Tasan mı Üzerine Etkileri” konulu birde yüksek lisans tezi bulunuyor. 17 senelik iş hayatının son 8 senesinde, ortağı Hakan Gür ile “Milim Mimarlık & Mobilya” olarak, proje, uygulama ve mobilya üretimi konularında müşterilerine hizmet vererek, başarılı çalışmalara imza alıyor.

1-Uygulamaktan hoşlandığınız herhangi bir akım var mı?

Tüm “Mimar Sınan” mezunları gibi. “Bauhaus” eğitimi almış bir mimarını. Sanat ve zanaatı birleştiren, uygulamalı öğretime ve taklitçi olmayan özgün düşünceye önem veren bu ekol ve felsefe, sadece mimari değil, günlük hayatımın da her anını, hala etkiler- Buna paralel olarak, benimle birlikte kanat takıp uçacak müşteriyi bulduğumda; “avantgarde” ve “kitseh” öğeler kullanmayı, iddialı ve özgün mekanlar yaratmayı seviyorum

2-Üretirken nelerden ilham alırsınız?

Her şey olabilir. O anda gördüğüm enteresan bir malzeme, bir doku, bir manzara… Hatta bir film… 2001de çevrilen Molin Rouge filminde gördüğüm masalsı mekanlardan çok etkilenerek, bir kral dairesi projesi çizmiştim…

3-Mimari estetik açısından en çok beğendiğiniz şehir hangisi?

Heykelleri hatırına; Floransa - Roma, şehir planı ve tabii ki Gaudi hatırına; Barselona, her şeye rağmen tarihi dokusu ve kendine has büyüsü hatırına; İstanbul

4-Çok beğendiğiniz (hayranlık duyduğunuz) mimari bir eser var mı?

Eserle sınırlamayalım da… Genel olarak tasarımlarını beğendiğim firma, mimar ve tasarımcılardan bazıları; Herzog de Meuron. Santiago Galatrava, David Chıpperfield, Marcel Wanders… Son dönem, bir hayalimi uygulayabildigi için, şaibeli de olsa gönülden bağlı olduğum bir proje var; Cem Kınay’ın Turk & Caıcos adalarında, 3 büyük tasarımcıyla çalışarak yapmaya başladığı ; “Dellis Cay” Projesi…

5-Tasarımlarınızla ilgili takıntılı olduğunuz bir şey var mı?

Doğru bildiğimden, müşteri istedi diye vazgeçmem :)))

Maalesef ülkemizde sağlıklı bir ”koruma politikası” yoktur ve korkarım bu gidişle de olmayacaktır. Bir yapının ya da bir SİT alanının neden ve nasıl korunmasının gereği halkımıza, aydınımıza gerekçeleriyle anlatılmadan, yukardan inme yöntemlerle korumaya kalkışmak ülkemizde ”gerçekçi bir koruma politikasının” olmamasının en somut kanıtıdır.

Neden korumaya karşıyız sorusu üzerinde durmak gerekiyor. Ne zaman ülkemizde bir yerde eski ya da yeni bir bina şu ya da bu nedenle yıkılsa, bu yıkılma olgusu vesile bilinerek tescilli eski eserlerden bir an önce kurtulmak, giderek bu yapıların yıkılması isteniyor. İstemde bulunanlar genellikle mal sahipleri olduğu gibi, belediye yetkilileri, mahalle sakinleri, mühendisler ve hatta mimar meslektaşlarım… Devlet kurumları arasında hedef alınan başlıca kurum da doğa ve kültür varlıklarını korumakla sorumlu koruma kurulları …

”Koruma kurulları bir çivi dahi çaktırmıyor, koruma kurullarında bürokratik işlemler uzuyor, koruma kurulları mail-i inhidam (çökmeye meyilli) yapılara yıkım kararı vermiyor” gibi haklı haksız suçlamalarla karşı karşıya kalan kurullar, ister istemez suçluluk psikozu içine düşüyorlar. Kurul üyelerine de son çare, belki de bu koşullar altında bu görevi bırakmak kalıyor. 2863 sayılı yasanın gereğini büyük bir özveriyle yapmaya çalışan üyelerin nerdeyse ölüme neden olmaları gibi suçlanmaları haksız olduğu kadar, bu suçlamalar kamuoyunu yanıltmakta ve vatandaşların korumaya karşı bir tavır almalarına neden olmaktadır.

Defalarca belirtildiği gibi, maalesef ülkemizde sağlıklı bir ”koruma politikası” yoktur ve korkarım bu gidişle de olmayacaktır. Bir yapının ya da bir SİT alanının neden ve nasıl korunmasının gereği halkımıza, aydınımıza gerekçeleriyle anlatılmadan, yukardan inme yöntemlerle korumaya kalkışmak ülkemizde ”gerçekçi bir koruma politikasının” olmamasının en somut kanıtıdır.

Bir başka sorun da, bir yapının eski eser olarak tescil edilmesiyle yapının çıplak mülkiyeti sahibinde kalmak koşuluyla bir kamu malı haline dönüştüğünü, yine kamuya anlatılamamış olmasıdır. Gerçek böyle olmasına karşın bu yapıların restorasyonunun tüm giderlerinin yine ”çıplak mülkiyete sahip olana yıkmak kadar büyük bir çelişki olamaz” . ”Kamu adına tescil et” ama restorasyon giderlerini ”mal sahibine” yükle i ülkemizdeki ”koruma” adına yapılan en büyük haksızlıktır. Bu haksızlık yok edilmediği sürece vatandaşla devlet arasında koruma konusunda sağlıklı bir diyalog kurulamaz.

Ülkemizde bu çarpık koruma politikasının bir başka önemli sorunu, kurul üyeliği ve kurulların çalışma koşullarıdır. Bu kurullarda görev alanların, nitelikleri, koruma konusundaki bilgi ve görgüleri, yetişmişlikleri, böyle bir görevi yapabilmelerindeki yetkinlikleri tartışılmadan, kurullara atanmaları son derece sakıncalıdır. Ayrıca kurullarda görev yapan ve temel işlevleri korunması gerekli doğal ve kültür varlıkları hakkında rapor hazırlayarak kurul üyelerine yardımcı olan raportörlerin yetişmeleri için var olan yöntemin de yeterli olduğu söylenemez.

Koruma kurulları, bilindiği gibi üyelerin kurul toplantı yerine uzaklıkları düşünülerek ayda bir, ancak üç gün arka arkaya ya da üç haftada bir yine birkaç gün arka arkaya ya da haftada bir ya da iki gün toplanırlar. Ancak bu toplantılarda, günde yaklaşık on, on beş dosya görüşülür ve karara bağlanır. Her zaman korunması gereken yapıları yerinde görme olanağı kurul üyelerince yoktur ve üyeler eldeki belgelere ve raportörün raporuna dayanarak karar alır. Bu tür alınan kararların yüzde itibarıyla az olsa da bazıları eksik inceleme nedeniyle doğru olmayabilir. Dolayısıyla kararların her zaman sağlıklı alınabilmesi için kurul üyelerinin kurul dosyalarına daha fazla zaman ayırmaları söz konusudur. Böyle bir durumun gerçekleşmesi için de kurul üyelerinin bu görevi birincil görev olmalıdır. Başka bir deyişle, bu göreve atanan üyelerin esas görevi kurul üyeliği olmalı ve öbür görevlerini bırakmaları gerekir.

Kuşkusuz, ”korumaya karşı” olmamızın başlıca nedenlerinden biri de genellikle tescilli yapıların sahiplerine yeterince rant sağlanmamasında yatmaktadır. Sağlıklı bir ”koruma politikası” , bu gerçeği görerek saptanmalıdır. Bu konuda çeşitli ler geliştirilebilir. Örneğin tescilli bina sahiplerinin mağduriyetleri, 3194 sayılı İmar Yasası’nda yer alan on sekizinci maddedeki anlayışın koşutunda yapılacak bir düzenlemeyle, diğer parsel sahipleriyle paylaşılabilir veya devlet eliyle bir fon yaratılarak tescilli yapı sahiplerine mağduriyetleri (maddi kayıpları) karşılığı yardım yapılır.

Koruma konusunda en büyük eksikliklerimizden biri de kuşkusuz eğitimdir. Yine pek çok kez dile getirildiği gibi örgün ve yaygın eğitim lerimiz ülkemizde bu konuda yetersizdir. Korumaktan başka hiçbir amacı olmayan ÇEKÜL ve Tarihi Kentler Birliği gibi sivil toplum örgütlerinin sayıları arttırılmalıdır.

Tarihimize ve kimliğimize sahip çıkmanın geleceğimiz için gerekli olduğunu bir kez daha vurgulamalı ve koruma politikalarımızı yukarıda değindiğim noktaları göz önüne alarak yeniden irdelemeliyiz. Bu noktalarla ilgili önlemler ve öneriler ele alınmazsa ”korumaya karşı” olmadığımızı hiçbir kimseye kanıtlayamayız.evkültür.com

Batı Anadolu yerleşmelerinde kentsel dokunun eski Anadolu’daki örneklerine benzemeyişi Türklerin kendi kültürlerini doğudan taşıdıklarının açık kanıtıdır. Troya, Priene, Sardes, Miletos, Efesos yerleşmelerinin kalıntıları bugün de ayaktadır. Osmanlılar bu kalıntılardan yararlanmamışlar, kentleri kendi anlayışları içinde seçtikleri yeni alanlara kurmuşlardır. Bu saptamada İstanbul, İzmit gibi istisnalar vardır. Ama Ege’de genellikle kıyı şeridi tercih edilmemiş daha içlere doğru yerleşilmiştir.

Osmanlı kentlerinin hep sur dışında gelişme göstermesi, Roma, Bizans ve daha önceki diğer uygarlıklarda görülen kent gelişmelerindeki ilave duvarlarının hiç yapılmamış olması Türklerin Açık Kent anlayışı içinde yerleştiklerini ortaya koymaktadır.

Kent dokusunu oluşturan evlerin sınırladığı çıkmaz sokaklardan ara sokaklara daha sonra ana yollara ve giderek mahalle camilerinin bulunduğu küçük merkezlere, buradan da ana merkeze bağlantı sağlayan bir yol sistemi kurulmuştur. Camiler mahallelerde ve giderek merkezde simgeleşmiş mimarlık öğeleridir.

Bu doku anlayışının bugün bile tüm özellikleriyle yaşadığı yerleşmeler Ege’de oldukça yaygındır. Kütahya, Birgi, Kula, Muğla, Antalya ve daha küçük kasabalar bu konudaki önemli örneklerdir.

Batı Anadolu, Ege ve Akdeniz bölgelerini kapsar. Batı Karadeniz ve Marmara evlerinin izlerini Batı Anadolu’da bulmak mümkündür. Güneye doğru inildikçe açık sofalı plan tipleri yaygınlaşır. Kuzey Anadolu’da bile rastlanabilen açık sofalı ev tipleri, iklimin yumuşaklığı ve sıcaklığın etkisiyle varlığını devam ettirirken, kuzeylere doğru çıkıldıkça yerini iç sofaya, orta sofaya bıraktığı görülmektedir. Bunun gibi batıya doğru kıyı kesimlerine gidildikçe açık sofanın yaygınlaştığı, iç kesimlere doğru ise açık sofaların iç sofaya dönüştüğü izlenebilmektedır. İç mekânlardaki ısınma sorunu, pencere camı ullanılmaya başladıktan sonra büyük ölçüde çözüme kavuşmuş, sofalar kapalı duruma getirilmiştir.

Kent evlerine göre değerlendirildiğinde kuzeye Çanakkale, Balıkesir, doğuda Eskişehir, Uşak, Eğirdir güneyde ise Antalya, Alanya çevresini kapsayan ve bazı farklılıklar bulunmasına rağmen Mersin, Adana ve Antakya’ya ulaşan sınırları, Batı Anadolu evleri alanı olarak tanımlamak mümkündür. Yine de Batı Anadolu ev mimarlığını Marmara ve İç Anadolu’dan ayıran sınırlar kesin olarak belirlenememektedir.

Bu sınırlamaların kesin olmamasının en önemli nedeni, büyüklü küçüklü yerleşmeler arasında yöresel farklılıklardır. Bodrum, Foça, Asos gibi kıyı yerleşmelerinde Ege Adaları mimarlık geleneğinin büyük etkisi görülür. Plan şemasında sofa bulunmayan evlerin büyük bir bölümü taştandır. Bu kültür Anadolu’ya dışardan geldiğinden, diğer bölgelerdeki evlerle ortak özellikleri de yok gibidir.

Ege evlerinin iyi korunarak günümüze ulaşabildiği yerleşmeler içinde en önemlileri Manisa, Kula, Birgi, Kütahya, Eğrdir, Isparta, Burdur, Muğla, Milas, Antalya sayıalbilir. Doğudaki son yerleşme ise Antakya’dır. Ege ve Akdeniz evlerinin plan tiplerinin açık sofalı oluşu aralarındaki benzerliği, bu sofalara sınırlanan odaların yerleşimleri, aralarındaki ya da yanlarındaki eyvan bölümleri ve açık sofanın biçiminden gelen değişiklikler de birbirleriyle olan farklılığı gösterir.

Yapı tarzları bakımından incelendiğinde Kuzeydoğu ve Marmara’da görülen, ahşap strüktür içine tuğla ya da taş dolgulu evler, Ege ve Akdeniz’de hiç yoktur. Erken dönemlere ait evler hiç kalmadığından, eskiden var olup olmadığına dair saptamalar yapılamamaktadır. Günümüze ulaşabilen ve içinde yaşanan örnekler 18. yüzyıldan eskiye varamamaktadır. Bu nednelerle örneklemeleri daha eskilere götürme olanağı yoktur.

Yapı strüktürü bakımından adalarda gelişen mimarlık örnekleri taş evler ile Türk evleri arasında belirgin farklılıklar vardır. Taş evlerde dış duvarlar, kalın yığma duvarlar olarak örülmüş, döşemeler ve iç bölmeler ahşaptan yapılmıştır. Bu tür evlerin çıkmaları yoktur. Pencere ve kapı boşlukları oldukça küçüktür. Bu boşlukların üst kısmı bir taş lentoyla geçirilmiş ve biraz üstünde kemer yapılarak takviye edilmiştir. Eski örneklerinde bu kemerlerde renkli taşlar kullanılarak görsel zenginlik kazandırılmıştır.

Türklerin evlerinde yapı malzemesi ahşaptır. Temel üstünden çatıya kadar uygulanmış olan karkas sistemine bağdadir ve kıtıklı çamur sıvayla oluşturulan duvar yüzeyleri bazı yörelerde tamamen beyaz, bazı yörelerde ise beyazla birlikte aşı boyası, çivit mavisi, gül kurusu, toprak sarısı gibi çeşitli renklerde boyanmıştır. Kiremit alaturka ve kırma, çatılar genişçe saçaklıdır. Çıkmalardaki eliböğründelerin biçimlenişi, saçak altı kaplaması, pervazlar ve bunun gibi ayrıntılar evler arasındaki üslup çeşitliliğini de yansıtırlar.

Evlerin iç bölmeleri, Batı Karadeniz, İç Karadeniz ve Marmara bölgelerinde olduğu gibi ahşaptır. Oda duvarlarının girişe yakın olanı dolap şeklindedir. Tavanlar ahşap çıtalarla bezenmiştir. Ancak çıta boşluğuyla elde edilen motifler yörelere göre değişik estetik ortaya koymaktadırlar.

Küçük de olsa hemen hemen her evin bahçesi vardır. Bazı yörelerde bahçede muhakkak müştemilat olarak mutfak bulunur. Bu uygulama Marmara’da çok azdır. Kuzey Anadolu’da ise pek rastlanılmaz. Taşlık adı verilen giriş katı evin arka bahçesiyle bütünleşir. Üst kata çıkan merdiven taşlıktan tek halka ya da dirsek yaparak çıkmaktadır. Merdiven önce sofaya ulaşır. Sofadan odalara geçilir. Diğer bölgelerde olduğu gibi sofanın manzaraya bakan köşelerine sekili köşeler eklenmiştir.

Batı Anadolu evlerini daha ayrıntılı inceleyebilmek için karateristik yerleşmelerden seçilen örnekler üzerinde durulacaktır. İç Ege’den Kütahya, kıyaya yakın yerleşme olarak Muğla, kıyı yerleşmesi Bodrum ve yine kıyı yerleşmesi olan Antalya bulundukları çevrenin özelliklerini en iyi yansıtan birimler olmalarından ötürü örneklemeye alınmıştır.evkültür.com